11 februari 2018

When if ever

I just want to be loved... will i ever?

6 februari 2018

Willen of moeten?

Ik koos voor vrijheid, voor zelfbehoud, voor geen ruzies meer... voor mezelf.
Ik heb gewikt en gewogen, me afgevraagd waarmee ik hem het minst zou schaden.
Opgroeien in een gezin waar liefde geen plaats meer had, waar ruzies dagelijkse kost waren.... Neen dat wou ik niet voor hem. Zo een voorbeeld wou ik hem niet geven.
Dus ik maak een keuze... Eindelijk de keuze.
Ik zet door en probeer een nieuw leven op te bouwen.

En nog geen 3 weken later word ik er zwaar voor afgestraft.... De zoon krijgt zijn eerste echte aanval. Geen koortsstuipen meer...
Het kan niet anders dan van de stress komen. Stress die ik hem heb bezorgd door weg te gaan. Zijn mama en papa niet meer samen. Wat doe ik dat manneke toch aan?

Soms slaan de twijfels toe... Had ik dit wel mogen doen?
En toch voelt het alsof ik geen andere keuze had.

Morgen alweer zo een keuze die geen keuze meer lijkt maar gewoon iets wat moet...
Ik ga mijn job opzeggen omdat ik niet meer kan. Ik ben op, energie op nul. Ik kan niet meer mee, geraak achter in alles, heb totaal geen voldoening in wat ik doe. Erger nog... het zuigt me gewoon leeg. Dit is mijn plaats niet meer.

De eeuwige angst om fouten te maken blijft... De dromen dat ik iets heel belangrijk ben vergeten te doen, nemen me compleet over tot de overtuiging blijft.
Dit gevoel krijg ik niet van me af geschud, niet rechtgezet, hoe hard ik me ook inzet... Hoeveel werk ik ook verzet, dingen goed en correct doe... De overtuiging van het niet te kunnen is alom aanwezig om te blijven.

En neen... ik heb geen alternatief.



24 januari 2018

7 werd 8

Hoe plots de vorige aanval zich aankondigde na 6 jaar, zo onverwacht en vooral ongewenst was de aanval van gisteren.
Maandag zaten we nog bij de neuroloog om de goede resultaten van de scan te bespreken. Denkende maar vooral hopende dat nummer 7 een toevalligheid was, uitgelokt door een idiote sneeuwbal... niet dus.
Godzijdank waren er nog juffen op school die meteen zijn noodmedicatie hebben toegediend en zowel hulpdiensten als huisdokter hebben opgebeld. Ik was zowiezo op weg naar school om hem op te halen uit de opvang.
Weer met ambulance en mug naar de spoed en dan toch een nacht ter observatie (godzijdank... nu alleen thuis zijn met hem zou me een hartinfarct bezorgen).

En hier zitten we nu dan... of beter liggen we. Het is 3:13 's nachts en hij is eindelijk een beetje wakker geworden. Sinds de aanval tot nu nauwelijks zijn ogen open gehad omwille van de zware medicatie die hem werd toegediend om de aanval te stoppen.
Helaas is hij nu wel zo wakker dat hij niet meer kan slapen, tv wil kijken en wat gaan rondstappen op de gang :o
Als hij moet plassen merk je dat hij nog heel wankel op zijn benen staat en hij ziet alles dubbel.

Zucht... ik was net even ingedommeld, hopelijk krijg ik wel wat meer slaap dan dit vannacht.

17 januari 2018

Rock bottom in the making

Vannacht innerlijk compleet gecrasht.

Ik wou zeggen rock bottom maar volgens mij maar een voorbode voor wat nog een pak erger kan (en zal)...
Nu op dit moment heb ik nog een job en een inkomen bvb, ben ik fysiek misschien wel moe en uitgeput maar ik heb geen erge ziekte, ik zie mijn kind nog steeds om de week (al voel ik me daarbij wel geen echte moeder meer maar een oppas die haar kind mag zien), een dak boven mijn hoofd.

Ik weet dus niet wat de situatie morgen, laat staan volgende week zal zijn.

Mijn draagkracht is OP.
Ik teer op reserves.
Mijn persoontje staat al een hele tijd wankel op een niet stabiele basis waarvan de blokjes blijven afbrokkelen. Hoeveel nog voor de toren volledig instort?!

Vannacht "geslapen" van 3u tem 5u30... daarvoor en daarna periodes van huilen met tuiten, alles voelen en niets voelen, paniek, waardeloosheid.
"Moeder waarom leven wij"-achtig.
Laat en lang gewerkt, daarna doelloos rondgereden met de wagen, zonder eten bed in, emmer bij me en liggen woelen in bed.

2017 was alvast niet mijn beste jaar ooit (zwaar understatement).
2018 start al niet veel beter.

Ik ploeter voort, niet wetende welk pad te nemen.
Al voelt het meer als het hoofd boven water proberen houden dan effectief een pad (kunnen) kiezen.

15 december 2017

6 werd 7

Wie had dat ooit gedacht... dat we 6 jaar later er toch weer mee geconfronteerd gingen worden?! Ik alvast niet!

Ze belde vanuit school... hij is gevallen en draait volledig weg. Ik haast me naar school, denkende dat hij was uitgegleden in de sneeuw, daarbij zijn hoofd geraakt en daardoor wegdraaide. Bij aankomst zie ik nog net door het raam dat de huisarts een spuit klaarmaakt om toe te dienen... "vreemd, dat is toch niet nodig als je je hoofd bezeert", denk ik nog bij mezelf.

Maar als ik het lokaal binnenkom en hem zie liggen... zijn ogen volledig weggedraaid en bewusteloos... dan weet ik hoe laat het is.

6 werd 7 ... 6 jaar later ..... nondeju toch!

Mijn hart klopt in mijn keel. Hij heeft niet eens koorts!
De moed zakt me in mijn schoenen, ik weet meteen wat dat betekent. Alle mogelijkheden maar vooral alle beperkingen van de toekomst schieten door mijn hoofd.

Mijn kleine man... waarom nu toch!
Het is zo een lief manneke dat geen vlieg kwaad zou doen.

Even later komt de ambulance en ook de mug toe en wordt hij weggevoerd naar het ziekenhuis. Ik rij mee met hen.

De juffen staan er verschrikt bij, aangeslagen door wat ze net meegemaakt hebben.
Helaas weet je inderdaad pas wat het is en vooral wat het met je doet, als je het met eigen ogen hebt gezien en meegemaakt.
En ik denk dat angst dan wel het woord is dat het gevoel dan het best beschrijft.

Vaag hoor ik een juf tegen de huisarts zeggen dat ze op een gegeven moment dacht dat ze hem kwijt waren...
Ik herken het gevoel. Ik voelde hetzelfde de allereerste keer dat het gebeurde. Ik dacht echt dat mijn kind in mijn armen aan het sterven was. Nadien weet je wel beter, maar toch... geheel onschuldig is het nooit. Vaak is er toch een grote ademnood bij hem en kleurt hij compleet blauw/paars... een ademhaling alsof het op zijn einde loopt, geen contact mogelijk...

Ja, alle beelden en gevoelens waren/zijn op slag terug.

En nu moeten we verder..

29 november 2017

Sad but true

I'm never gonna let you close to me
No-one for that matter, my heart is in lockdown, self-preservation...
Even though you mean the most to me
Still not able to control that heart, it's gonna take time, a lot of time, hope not a lifetime
Cause every time i open up, it hurts
It does... It fucking hurts so much, my entire life is determined by this pain
So i'm never gonna get too close to you
Stupid me... I could never resist you, even if i tried... My biggest weakness
Even when i mean the most to you
Haha... once i believed that but it turned out to be one big lie, no-one treats you like that when they really care
In case you go and leave me in the dirt
Over and over again, don't understand why, i did nothing to deserve that

27 oktober 2017

Loser for life

40

Een leeftijd waarop je denkt gesettled te zijn, hard gestudeerd voor een degelijk diploma, een goedbetaalde job waar je je uiteraard met hart en ziel voor inzet, een gelijkwaardige partner die je lief heeft en waarop je kan vertrouwen, kindjes, huisje tuintje boompje, een resem vrienden die altijd klaarstaan om je te helpen, familie die je door dik en dun steunt.... Kortom de hele reutemeteut.

Misschien niet helemaal wat iedereen wil of heeft maar 40 lijkt me toch een leeftijd waarop de grote lijnen voor je verdere bestaan zijn uitgetekend.


40

De leeftijd waarop ik voor het eerst in mijn leven ga alleen wonen. Een relatie van bijna 13 jaar stop zet omdat ik niet enkel voor het financiele comfort wil blijven.
De leeftijd waarop ik me even springlevend voelde maar nadien gekelderd werd naar het grote zwarte gat waar ik nog steeds vertoef.

Gestudeerd maar helaas geen diploma. Niet dom maar wel compleet zonder zelfvertrouwen. Een perfectionist tot grote ergernis van mezelf. Faalangst.
Een mama maar vaak een kwade.
Ooit een hele goede vriendin voor enkelen waarvoor ik door het vuur zou gaan, maar doorheen de jaren het vertrouwen en het goede in anderen totaal ben kwijtgespeeld dat ik men eigen moeder soms niet eens meer vertrouw.
Ja, een job! Eentje die me paniekaanvallen bezorgt, me een half jaar op ziekteverlof deed gaan en me totaal niet ligt qua jobinhoud.... maar he, geen diploma remember dus ik mag blij zijn dat ik werk heb. Leuke collega's, dat wel... al doet dat eeuwige wantrouwen van me wel wankelen over hoeveel contact er (nog) zou zijn moesten we niet samen werken.

Ooit dacht ik dat je eender wat kon bereiken (ok, binnen het bereik van het normale)... zolang je je er maar genoeg voor inzette.
Hoe naief kon ik toch maar zijn.

Mocht ik ooit de kans krijgen om opnieuw te starten... ik zou er niet eens meer aan beginnen.

40

Doelloos.
Opgegeven.


Een loser for life..

2 oktober 2017

I'm losing the game called life

Neen!!!
Waarom?!

Ze zijn terug... de nachtelijke paniekaanvallen.
Wakker schieten uit een droom over het werk, iets vergeten zijn te doen ...met grote gevolgen.
Van vrijdag op zaterdag de eerste keer, dan een nachtje ok en nu weer. Net in slaap gevallen en nog geen uur later wakker schieten en dat gevoel van paniek dus niet meer kwijt raken.
Tot zover mijn nachtrust vandaag đŸ˜«

Waarom probeer ik eigenlijk nog?
Wat voor zin heeft het allemaal nog?
Het ging de goede kant op en plots weer ...

Ik krijg niet eens de kans om deftig te recuperen of ik word weer neergeslagen door wat anders.
Heeft proberen opstaan nog wel nut. Is het niet tijd om te blijven liggen en met de witte vlag te zwaaien?

Hoe kan ik nu aan zelfvertrouwen winnen als mijn eigen dromen mij afbreken.

"Je bent iets vergeten Trien.
Hoe kon je dat nu vergeten Trien.
Waarom heb je dat niet gedaan Trien?!
Domme Trien.
Je bent niets waard."

Telkens wakker schieten, paniek, totale ontreddering.

My mind is playing tricks on me... and i'm losing the game called life.

1 oktober 2017

For heaven's sake

Ik ben maar een gewoon iemand hoor. Geen superkrachten of een onuitputbare draagkracht voor alle shit van de wereld, dus life, mocht je het nog niet doorhebben, ik heb even genoeg om men tijd mee te doden (haha, pun intented, al is dat niet echt grappig... morbide humor noemen ze dat zeker?)


29 september 2017

Wankel

Bijzonder om te zien hoe iets waar je maanden aan gewerkt hebt, plots compleet wankel staat binnen enkele ogenblikken.
Tijd heelt maar ik heb blijkbaar nog een zeer lange weg te gaan.

If you will excuse me now.... ik kruip men bed in en ga nog een potje janken.