15 december 2017

6 werd 7

Wie had dat ooit gedacht... dat we 6 jaar later er toch weer mee geconfronteerd gingen worden?! Ik alvast niet!

Ze belde vanuit school... hij is gevallen en draait volledig weg. Ik haast me naar school, denkende dat hij was uitgegleden in de sneeuw, daarbij zijn hoofd geraakt en daardoor wegdraaide. Bij aankomst zie ik nog net door het raam dat de huisarts een spuit klaarmaakt om toe te dienen... "vreemd, dat is toch niet nodig als je je hoofd bezeert", denk ik nog bij mezelf.

Maar als ik het lokaal binnenkom en hem zie liggen... zijn ogen volledig weggedraaid en bewusteloos... dan weet ik hoe laat het is.

6 werd 7 ... 6 jaar later ..... nondeju toch!

Mijn hart klopt in mijn keel. Hij heeft niet eens koorts!
De moed zakt me in mijn schoenen, ik weet meteen wat dat betekent. Alle mogelijkheden maar vooral alle beperkingen van de toekomst schieten door mijn hoofd.

Mijn kleine man... waarom nu toch!
Het is zo een lief manneke dat geen vlieg kwaad zou doen.

Even later komt de ambulance en ook de mug toe en wordt hij weggevoerd naar het ziekenhuis. Ik rij mee met hen.

De juffen staan er verschrikt bij, aangeslagen door wat ze net meegemaakt hebben.
Helaas weet je inderdaad pas wat het is en vooral wat het met je doet, als je het met eigen ogen hebt gezien en meegemaakt.
En ik denk dat angst dan wel het woord is dat het gevoel dan het best beschrijft.

Vaag hoor ik een juf tegen de huisarts zeggen dat ze op een gegeven moment dacht dat ze hem kwijt waren...
Ik herken het gevoel. Ik voelde hetzelfde de allereerste keer dat het gebeurde. Ik dacht echt dat mijn kind in mijn armen aan het sterven was. Nadien weet je wel beter, maar toch... geheel onschuldig is het nooit. Vaak is er toch een grote ademnood bij hem en kleurt hij compleet blauw/paars... een ademhaling alsof het op zijn einde loopt, geen contact mogelijk...

Ja, alle beelden en gevoelens waren/zijn op slag terug.

En nu moeten we verder..

29 november 2017

Sad but true

I'm never gonna let you close to me
No-one for that matter, my heart is in lockdown, self-preservation...
Even though you mean the most to me
Still not able to control that heart, it's gonna take time, a lot of time, hope not a lifetime
Cause every time i open up, it hurts
It does... It fucking hurts so much, my entire life is determined by this pain
So i'm never gonna get too close to you
Stupid me... I could never resist you, even if i tried... My biggest weakness
Even when i mean the most to you
Haha... once i believed that but it turned out to be one big lie, no-one treats you like that when they really care
In case you go and leave me in the dirt
Over and over again, don't understand why, i did nothing to deserve that

27 oktober 2017

Loser for life

40

Een leeftijd waarop je denkt gesettled te zijn, hard gestudeerd voor een degelijk diploma, een goedbetaalde job waar je je uiteraard met hart en ziel voor inzet, een gelijkwaardige partner die je lief heeft en waarop je kan vertrouwen, kindjes, huisje tuintje boompje, een resem vrienden die altijd klaarstaan om je te helpen, familie die je door dik en dun steunt.... Kortom de hele reutemeteut.

Misschien niet helemaal wat iedereen wil of heeft maar 40 lijkt me toch een leeftijd waarop de grote lijnen voor je verdere bestaan zijn uitgetekend.


40

De leeftijd waarop ik voor het eerst in mijn leven ga alleen wonen. Een relatie van bijna 13 jaar stop zet omdat ik niet enkel voor het financiele comfort wil blijven.
De leeftijd waarop ik me even springlevend voelde maar nadien gekelderd werd naar het grote zwarte gat waar ik nog steeds vertoef.

Gestudeerd maar helaas geen diploma. Niet dom maar wel compleet zonder zelfvertrouwen. Een perfectionist tot grote ergernis van mezelf. Faalangst.
Een mama maar vaak een kwade.
Ooit een hele goede vriendin voor enkelen waarvoor ik door het vuur zou gaan, maar doorheen de jaren het vertrouwen en het goede in anderen totaal ben kwijtgespeeld dat ik men eigen moeder soms niet eens meer vertrouw.
Ja, een job! Eentje die me paniekaanvallen bezorgt, me een half jaar op ziekteverlof deed gaan en me totaal niet ligt qua jobinhoud.... maar he, geen diploma remember dus ik mag blij zijn dat ik werk heb. Leuke collega's, dat wel... al doet dat eeuwige wantrouwen van me wel wankelen over hoeveel contact er (nog) zou zijn moesten we niet samen werken.

Ooit dacht ik dat je eender wat kon bereiken (ok, binnen het bereik van het normale)... zolang je je er maar genoeg voor inzette.
Hoe naief kon ik toch maar zijn.

Mocht ik ooit de kans krijgen om opnieuw te starten... ik zou er niet eens meer aan beginnen.

40

Doelloos.
Opgegeven.


Een loser for life..

2 oktober 2017

I'm losing the game called life

Neen!!!
Waarom?!

Ze zijn terug... de nachtelijke paniekaanvallen.
Wakker schieten uit een droom over het werk, iets vergeten zijn te doen ...met grote gevolgen.
Van vrijdag op zaterdag de eerste keer, dan een nachtje ok en nu weer. Net in slaap gevallen en nog geen uur later wakker schieten en dat gevoel van paniek dus niet meer kwijt raken.
Tot zover mijn nachtrust vandaag đŸ˜«

Waarom probeer ik eigenlijk nog?
Wat voor zin heeft het allemaal nog?
Het ging de goede kant op en plots weer ...

Ik krijg niet eens de kans om deftig te recuperen of ik word weer neergeslagen door wat anders.
Heeft proberen opstaan nog wel nut. Is het niet tijd om te blijven liggen en met de witte vlag te zwaaien?

Hoe kan ik nu aan zelfvertrouwen winnen als mijn eigen dromen mij afbreken.

"Je bent iets vergeten Trien.
Hoe kon je dat nu vergeten Trien.
Waarom heb je dat niet gedaan Trien?!
Domme Trien.
Je bent niets waard."

Telkens wakker schieten, paniek, totale ontreddering.

My mind is playing tricks on me... and i'm losing the game called life.

1 oktober 2017

For heaven's sake

Ik ben maar een gewoon iemand hoor. Geen superkrachten of een onuitputbare draagkracht voor alle shit van de wereld, dus life, mocht je het nog niet doorhebben, ik heb even genoeg om men tijd mee te doden (haha, pun intented, al is dat niet echt grappig... morbide humor noemen ze dat zeker?)


29 september 2017

Wankel

Bijzonder om te zien hoe iets waar je maanden aan gewerkt hebt, plots compleet wankel staat binnen enkele ogenblikken.
Tijd heelt maar ik heb blijkbaar nog een zeer lange weg te gaan.

If you will excuse me now.... ik kruip men bed in en ga nog een potje janken.

19 september 2017

Elsa says...

Let it go !!!

Maar ik weet niet hoe... 

13 september 2017

Terug

Enkele beelden waren voldoende om me weer even terug in de tijd te katapulteren...
Gelukkig voor ons inmiddels al 6 jaar geleden dus de grootste schrik is er wel uit. Maar kijk, enkele beelden en het woordje stuipen zijn voldoende om er toch weer langer over na te denken dan goed is.

Als je enig idee wil krijgen wat stuipen nu juist zijn, dan moet je volgende week zeker kijken naar "helden van hier: in de lucht".

1 september 2017

The time of my life

Op tv as we speak... nobody puts baby in a corner.... Dirty Dancing....
Na al die jaren kan ik er nog steeds niet genoeg van krijgen.
Ik hoop dat mijn tijd ook nog moet komen (niet die van gaan i mean :o )

28 augustus 2017

Hoe gaat het ?

Zeg eens...
Als jij deze vraag stelt... naar wat ben je dan eigenlijk bereid te luisteren?